Dat ieder moment dat je leeft uniek en bijzonder is, tenvolle geleefd en beleefd moet worden, dat werd mij vorige week nogmaals pijnlijk duidelijk. Dat je in het leven in een duizelingswekkend geluksgevoel kan zweven en één seconde later alles weggeveegd kan zijn, dat wist ik al. Je kan er niet op rekenen dat momenten ooit nog terugkomen en je moet ze grijpen als ze zich aan je presenteren.
13 Maart, een nacht om nooit te vergeten, tot in het diepste van mijn ziel werd ik bewogen door ons pasgeboren geitje dat mij recht in mijn ogen aankeek. Ik voelde me niet belangrijk genoeg om het 2de levende wezen te zijn dat zij te zien kreeg in haar eerste minuten op aarde. Emoties en zintuigelijke waarnemingen om nooit te vergeten. Die ervaring wou ik delen met anderen en een nieuw verhaaltje schrijven in mijn logboek. Maar mijn verstand zei dat het niet de gepaste moment was, ik had nog maar net een verhaaltje over gestorven kuikens gepost. Ik kan toch niet een verhaal delen over sterven en meteen daarop over geboorte. Dus ging ik een weekje wachten met dat verhaal, zo schreef ik op mijn tijdslijn.
Dinsdagochtend 22 maart besloten een paar moordenaars dat zij boven het universum staan en mogen beslissen over andere mensen hun leven en dood. En plots zag dezelfde wereld er weer totaal anders uit, plots was niets meer als de dag voordien, ook al bleef ik nog even veilig in mijn geplande activiteiten doorgaan. Hoe kon ik nu nog over de magische geboorte van een geitje schrijven? Als ik het in combinatie met de gestorven kuikens al ongepast vond, hoe ongepast was dit dan wel niet? En mijn verhaal was toch ook helemaal niet meer belangrijk of relevant na hoe je je voelt na zo'n aanval dichtbij huis.
De metrobestuurder ging meteen weer naar zijn werk, kinderen gingen devolgende dag terug naar school, er was een nood aan structuur, continuïteit en routine. In diezelfde week stierf mijn zieke hondje, ze lag in haar mandje aan het raam en bleef plots intens naar mij kijken. Ik zat 2 meter van haar verwijderd aan de eettafel op mijn laptop te werken. Het ging allemaal zo snel, die seconde dat mijn hersenen al registreerden wat er gebeurd was, toch negeerde mijn lichaam die kennis. Ik was er nog niet klaar voor, ik ben een trui gaan halen omdat ik wist dat ik kou ging krijgen, ben naar het mandje gestapt en hurkte door mijn knieën. Tot slot aaide ik over haar kopje en toen ben ik gestopt met voortdoen die week, ik had een stop nodig.
Ik moest kunnen stilvallen en voelen, mijn hersenen moesten kunnen stoppen met functioneren; plannen, inschatten, werken, vooruitdenken, focussen, enz. Het bezoek dat moest komen, heb ik afgezegd. Niet dat ik me opgesloten heb thuis, maar niets moest nog volgens planning en ik moest mijn gevoel niet aanpassen naar de anderen rondom me heen. Zo kwam er plaats voor huilen, beelden herprojecteren op mijn netvlies en verwerken, herinneringen ophalen en heel veel zuchten zodat ik weer zuurstof kreeg en mijn ademhaling weer optimaal op gang kwam. De sereniteit en oprechtheid waarmee ik mezelf omringde deden me goed en healden me. Ik ging boodschappen doen, een nieuwe BH kopen, koken, aperitiefje erbij, geitjes verzorgen… En toen gebeurde het op Paasdag zelf, niet voor niets de dag der verrijzenis, bedacht ik me later.
Plots had ik zin en voelde het meer dan OK om het geboorteverhaal van Jasmine te gaan schrijven, een moment dat ik moet delen, omdat ik wil dat ook jij kan voelen hoe wonderbaarlijk dit was, dat mag niet verloren gaan. Ik kon weer verdergaan creëren, mijn ideeën begonnen weer te bruisen. En toen kwam het, alsof de pauze de aanzet werd voor een uitbarsting van een supergek idee… Ik wil niet enkel het geboorteverhaal schrijven, ik wil meer, ik wil vanaf nu elke dag stipt het verhaaltje van Jasmientje laten verschijnen. En zo ontstond Jasmientje.be voor kinderen en volwassenen kunnen er evengoed van genieten zoals bij K3.
We blijven altijd maar doorgaan, maar zo heeft de natuur het niet voorzien. Als we ziek worden, negeren we dit met medicijnen, menstruatie wordt uitgesteld of uitgeschakeld naar keuze, … terwijl het een ideaal moment is om terug te blikken, te voelen, te herbronnen en heroptestarten krachtiger dan tevoren. Als vrouw krijg je hier maandelijks een geweldige kans voor in je piekprestatie-leeftijdscategorie, maar we benutten die kans niet meer. Man en vrouw beschouwen het als een beschamende, lastige, onnutige, vieze toestand waar we zelfs niet over spreken in normale taal.
Wat ik vooral wou zeggen is.. Even stoppen is niet zwak en betekent niet stilstaan, het is een natuurlijke bron van heropladen om krachtiger verder te gaan. Je geest en lichaam vormen een perfect team als je ze laat samenwerken.